တကယ္ေတာ့
ခ်ိန္ကိုက္ကဗ်ာေတြ မေရးခ်င္ဘူး
ေဆးမွင္စုပ္ထိုးကဗ်ာေတြပဲ ေရးခ်င္တာ။

ဖိုးသခင္ ကိုယ္ေတာ္မိႈင္းလို
ရူဘီေထာင္ထုပ္ေပးေပမင့္
ရန္သူရဲ့ ဘုန္းေတာ္ဘြဲ ့ေတာ့ မေရး
“ ငါ့မွာ လက္ႏွစ္ဘက္နဲ ့ ေပါက္ျပားရွိတယ္”

တိုင္းျပည္မွာ စြမ္းစြမ္းတမံ စြန္ ့တဲ့
သူရဲေကာင္းေတြအေၾကာင္း ေရးခ်င္တယ္။

တိုင္းျပည္ကို အာသာငမ္းငမ္း ဖ်က္ခဲ့
လူမသမာေတြအေၾကာင္း ေတးခ်င္တယ္။

“ကြ်ႏု္ပ္ ကဗ်ာမ်ား
ဓားသြားအလား ထက္
တိုင္းျပည္ရဲ့ ၿခံစည္းရုိး ျဖစ္ပါေစသား”

“ကြ်ႏ္ုပ္ ကဗ်ာမ်ား
ေတးသားပမာ ဆိမ့္
လူထုအတြက္ အပမ္းေျပ ၿငိမ့္ပါေစသား”

“ကြ်ႏ္ုပ္ ကဗ်ာမ်ား
ရန္ဟူသမွ် ရွင္း
အတၱက်ဴးမ်ားအတြက္ ဝရဇိန္ ခြင္းပါေစသား”

တခါတေလ ကဗ်ာမပီ စာမမီလဲ
အစဥ္သျဖင့္ ကြ်ႏ္ုပ္ရဲ့ ကဗ်ာ
အားနည္းသူေတြဘက္မွာ အရိပ္လို ရွိ
ေမြးဇာတိေျမဘက္မွာ သစၥာ သိ။

ဘယ္ဆီဘယ္ဝယ္ ေရာက္ေရာက္
ေက်းဇူးဆပ္ၿမဲဆိုတာ သက္ေသ ရွိတယ္
မယုံရင္ ကြ်ႏ္ုပ္ ႏွလုံးသားကို ဖတ္ၾကည့္။

ေက်ာ္ဟုန္း