ထမင္းစားခ်ိန္က်ေတာ့ ထမင္းပန္းကန္မွာ ငါးပိစိမ္းစားၿပဲၿပဲ တဇြန္းေကာ္ထဲ့ထားၿပီး ပဲဟင္းတဇြန္း ေလာင္းထဲ့ေပးလိုက္တယ္။ က်မလည္း ၾကည့္ရတာ စိတ္ညစ္ညစ္နဲ႔ စပါးလံုး ေရြးလိုက္တာ ဘုရားစူးေစေတာ့ စပါးလံုး ၆၄ လံုး ရပါတယ္။ ငါးပိစိမ္းစားကလဲ နံေဟာင္ေနတာပါဘဲ။ ပဲကလည္း ဆင္ေခါင္းပဲေခၚတဲ့ ပဲျပဴးျပဴးမဲမဲႀကီးေတြ ပါ။ က်မလည္း စားခ်င္စိတ္မရွိေတာ့ မစားဘဲ ထိုင္ေနမိပါတယ္။ ညေနက်ေတာ့ ဟင္းႏုႏြယ္ေတြကို အပင္လိုက္ ခုတ္ၿပီး အိုးထဲပစ္တဲ့ထားတဲ့ ဟင္းခ်ိဳ ေပါ့။ သူတို႔ ေထာင္အေခၚကေတာ့ တာလေပါဟင္း ေပါ့၊ ငါးပိစိမ္းစားတေကာ္နဲ႔ ေပးပါတယ္။ ထမင္းလာပို႔တဲ့ ေထာင္က် အမ်ိဳးသမီးေလးက “အမ ထမင္းလဲ မစားပါလား။ စိတ္မညစ္နဲ႔၊ စားပါ” လို႔ ေျပာၿပီး က်မရဲ႕မိလႅာအင္တံုကို ယူသြားၿပီး အျပင္ဘက္က စဥ့္အိုးႀကီးထဲ သြား သြန္ေပးပါတယ္။

ေထာင္ထဲမွာ အပတ္စဥ္ ၾကာသပေတးေန႔တိုင္း အသားဟင္း ေကၽြးပါတယ္။ ပင္လယ္ငါးေၾကာ္နဲ႔ စပါးလံုးေလးေတြ စိမ္ေျပးတမ္းကစားၿပီး ဖယ္လိုက္။ မွတ္မွတ္ရရ ထမင္း ၁၀ လုတ္ စားျဖစ္ခဲ့တယ္။ ညေန မိုးခ်ဳပ္ေတာ့မွာကို က်မ အလြန္ေၾကာက္မိပါတယ္။ ခ်မ္းတာက စိမ့္လာလို႔ပါပဲ။

က်မကို ေရခ်ိဳး လံုး၀ မထုတ္ပါဘူး။ စကားလည္း မေျပာၾကပါဘူး။ မိလႅာ သြန္ေပးတဲ့ ကေလးမေလးကို ေမးၾကည့္ေတာ့ “အမကို စကားေျပာရင္ ပံုစံျပည့္ ၃၅ ခ်က္ အရိုက္ခံရမယ္” လို႔ အမိန္႔ထုတ္ထားေၾကာင္း သိခဲ့ရပါတယ္။ ေထာင္၀ါဒါ သက္သက္မြန္ဆိုတာက အလြန္ ၾကမ္းတမ္းပါတယ္။ အမ်ိဳးသမီး အေဆာင္တင္ မကဘူး၊ ေယာက်ၤားေလးေဆာင္ပါ သူ႔ကို လန္႔ၾကပါတယ္။ ဆဲတာဆိုတာကလည္း မၾကား၀ံ့မနာသာ ပါ။ သူကလည္း ညဘက္ေရာက္ရင္ အေျခာက္တိုက္လာၿပီး က်မကို ႀကိမ္းေမာင္းပါတယ္။ “နင္က သူပုန္မဆို ေကာင္းေကာင္း ေန၊ မေနလို႔ကေတာ့ ငါနဲ႔ ေတြ႕မယ္” တဲ့။ ဒီလိုနဲ႔ ၁၂ ရက္ေျမာက္ေန႔မွာ က်မ မေနႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ေထာင္မွဴး သင္းသင္းေအာင္ကို ေရခ်ိဳးဖို႔ခြင့္ေတာင္ရေတာ့တယ္။ သူကလည္း ကိုယ္၀န္ႀကီးနဲ႔ ၈ လေလာက္ ရွိမယ္ ထင္တယ္။ တန္းစီးျဖစ္တဲ့ မၾကဴကို ေခၚၿပီး “သူ႔ကို ေရခ်ိဳးထုတ္လိုက္” လို႔ အမိန္႔ေပးပါတယ္။ က်မက ေရလဲထမိန္ မရွိဘူးဆိုေတာ့ အေဆာင္ထဲက ထမိန္စုတ္တထည္ ေတာင္းေပးပါတယ္။

အုတ္ကန္ထဲက ေရကို ၁၀ ခြက္ ခ်ိဳးခြင့္ေပးပါတယ္။ အကႌ်နဲ႔ထမိန္ကို ေရနဲ႔ ပြတ္ေလွ်ာ္ၿပီး ေထာင္က စေနေန႔မွာ လာေပးတဲ့ ပံုစံဆပ္ျပာ လက္သန္းလံုးေလာက္ေလးနဲ႔ ပြတ္ၿပီး ေလွ်ာ္လိုက္ပါတယ္။ အခန္းထဲျပန္ေရာက္ေတာ့ သံတိုင္မွာ အ၀တ္လွမ္းၿပီး ေန ေနရတယ္။ အဲဒီညက လံုး၀ မအိပ္ခဲ့ရပါဘူး။

ေနာက္တေန႔ ၾကာသပေတးေန႔က ညႊန္မွဴးတန္းစီတဲ့ေန႔ ျဖစ္ေတာ့ က်မကို ဘာေျပာစရာရွိသလဲလို႔ ေမးပါတယ္။ “အရမ္း ခ်မ္းတယ္။ ေစာင္ လိုခ်င္တယ္၊ အ၀တ္အစားလည္း မရွိဘူး” လို႔ ေျပာေတာ့ေထာင္မွဴးကို ပံုစံအက်ႌ၊ လံုခ်ည္နဲ႔ ေစာင္ထုတ္ေပးဘို႔ ေျပာပါတယ္။ ေထာင္မွာက အခ်ဳပ္သားကို ပံုစံအက်ႌ၊ လံုခ်ည္တို႔ မေပးပါဘူး။ ေထာင္က်သြားမွသာ ေပးတာ။ က်မကို ေစာင့္ၾကည့္ရတဲ့ ၀ါဒါနံမည္က မႏိုင္ႏိုင္ဦး တဲ့။ ေခ်ာတယ္၊ ရုပ္ရွင္မင္းသမီး ႏွင္းဆီနဲ႔ တူတယ္။ စိတ္ထားေကာင္းပါတယ္။ က်မကို ငါးေၾကာ္ေ၀တဲ့ေန႔က်ရင္ အခ်ဳပ္က ရံုးထုတ္ရာမွာ လြတ္သြားတဲ့၊ အာမခံရသြားတဲ့သူေတြအတြက္ ခြဲတမ္းေတြ ပိုေနရင္ တိုက္ထဲ လာ၊ ငါးေၾကာ္ေတြ အကုန္ ေပးၿပီး “မဗိုက္ စားလိုက္” လို႔ ေျပာၿပီး ထြက္သြားပါတယ္။ ေနာက္တေယာက္ကေတာ့ ေထာင္၀ါဒါ မခ်ိဳ ပါ။ ညဘက္ ညဘက္ ဂ်ဴတီေစာင့္ခ်ိန္ဆိုရင္ က်မအတြက္ ထမင္းပိုထဲ့လာၿပီး ငါးပိရည္၊ ငရုပ္သီးစိမ္း၊ ပုဇြန္ေျခာက္မွဳန္႔နဲ႔ ျဖဴးထားတာေလး အၿမဲ ေကၽြးပါတယ္။ ငတ္ေနေတာ့ ေတာ္ေတာ္စားလို႔ ေကာင္းပါတယ္။ တလေလာက္ၾကာေတာ့ က်မနဲ႔ တိုက္ခ်င္းနီးတဲ့ ဗမာျပည္ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ သခင္ဇင္ရဲ႕ဇနီးေဒၚၾကည္ၾကည္က ေပါင္မုန္႔ေထာပတ္သုတ္နဲ႔ ငါးပိေၾကာ္ေတြကို ပလပ္စတစ္အိတ္ကေလးနဲ႔ ပတ္ၿပီး မိလ†ာသမားကေန တဆင့္ ပို႔ေပးလာပါတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ေနရင္းက သံုးလျပည့္ဖို႔ တပတ္အလိုမွာ လွိဳင္ၿမိဳ႕နယ္ ဥပေဒ၀န္ထမ္း အမ်ိဳးသမီးက က်မကို ေထာင္ဗူး၀ရံုးခန္းထဲမွာေခၚၿပီး ေထာက္လွမ္းေရး ၇ မွာ စစ္ေဆးတုန္းက အခ်က္အလက္ေတြ ဖတ္ျပၿပီး မွန္ကန္ေၾကာင္း လက္မွတ္ထိုးခိုင္းပါတယ္။ တပတ္ၾကာၿပီး သံုးလျပည့္တဲ့ေန႕မွာ က်မနဲ႔ ကိုထြန္းထြန္းဦးကို ရံုးထြက္ရမယ္ဆိုၿပီး လက္ထိပ္ခတ္ၿပီး အခ်ဳပ္ကားျပာႀကီးနဲ႔ ေခၚသြားပါတယ္။ ေထာင္ဗူး၀ေရွ႕မွာရွိတဲ့ စစ္ခံုရံုးမွာ တပ္မေတာ္ ၾကည္း၊ ေရ၊ ေလက ဗိုလ္မွဴးအဆင့္ေလာက္ရွိတဲ့လူ သံုးဦး ထိုင္ေနၿပီး က်မတို႔ကို ေရတပ္က ဗိုလ္မွဴးေက်ာ္ဆန္းလင္းက ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ ၇၀၁ ကိုေတာခိုမွဳအတြက္ ၁၇/၁ ပုဒ္မ တပ္ၿပီး အလုပ္ၾကမ္းနဲ႔ေထာင္ဒဏ္ ၅ ႏွစ္ အမိန္႔ခ်မွတ္လိုက္ပါတယ္။ ဘာမွ စစ္ေဆးေမးျမန္းျခင္းလည္း မရွိပါဘူး။ သူတို႔ေရွ႕မွာရွိတဲ့ စာအိတ္တအိတ္ကို ေဖာက္ၿပီး ဖတ္ျပတာပါ။ က်မတို႔ေဘးမွာလည္း ရဲ၀တ္စံုနဲ႔ လက္နက္ကိုင္ ၁၅ ေယာက္ေလာက္ ေစာင့္ေနပါတယ္။ က်မတို႔ ဗဟန္းနယ္ေျမက စစ္ေထာက္လွမ္းေရး စိုးျမင့္လည္း ရွိပါတယ္။ တရားလိုကေတာ့ သတင္းတပ္ဖြဲ႕ (SB) က ျမင့္ေအး ပါ။

ၿပီးေတာ့ က်မကို အခ်ဳပ္ခန္း ျပန္ပို႔ပါတယ္။ ျပန္လာပို႔ခ်ိန္မွာ ေထာင္မွဴးအမ်ိဳးသမီးက ေထာက္လွမ္းေရးေတြကို လွမ္းေမးပါတယ္၊ “ေထာင္က်ေဆာင္ ပို႔လိုက္ရမလား” တဲ့။ သူက သတင္းတပ္ဖြဲ႕ (SB) မွာ လက္မွတ္ မထိုးရေသးဘူးလို႔ ေျပာပါတယ္။ အဲဒီေန႔က ခိုးမွဳနဲ႔ အခ်ဳပ္ခံထားရတဲ့ ဆင္မလိုက္လို႔ နံမည္ေျပာင္ အေခၚခံရတဲ့ ၀၀ဖိုင့္ဖိုင့္ အမ်ိဳးသမီးတေယာက္ က်မကို စကားလာေျပာလို႔ အႀကီးအက်ယ္ အရိုက္ခံရတယ္။ က်မ စိတ္ ေတာ္ေတာ္ မခ်မ္းမသာ ျဖစ္ရျပန္တယ္။

အေရးအခင္းတုန္းက ေခါင္းျဖတ္သတ္မွဳအတြက္ အဖမ္းခံရတဲ့ မခ်ဴးက ႀကိဳးတိုက္မွာ ေသဒဏ္ က်ေနတယ္။ လားရိွဳးၿမိဳ႕မီးသတ္ဌာနက အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴး ေဒၚျမသူလည္း ေသဒဏ္ ပါ။ (ေထာင္ထဲမွာပဲ ေရာဂါနဲ႔ ေသဆံုးသြားပါတယ္)။ေဒၚညြန္႔ (ေသဒဏ္)၊ သူက သကၤန္းကၽြန္းၿမိဳ႕နယ္က ပါ။

က်မ စိတ္အားေတာ့ မငယ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေထာင္ထဲမွာ ၅ ႏွစ္ ေနရမယ္ဆိုတဲ့ အသိနဲ႔ ကေလး မီးဖြားရမယ့္ကိစၥေတြကို စဥ္းစားရင္း ရင္ထဲမွာ ေမာလာၿပီး ေခါင္းက သန္းေတြကလည္းယားတာနဲ႔ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ထိုင္ ငိုင္ေနမိပါတယ္။

သံုးလျပည့္တဲ့ေန႔မွာ က်မကို အခ်ဳပ္ေဆာင္တိုက္ကေနၿပီး သတင္းတပ္ဖြဲ႕ (SB) က ရဲအရာရွိႏွစ္ေယာက္ လာေခၚၿပီး ေထာင္က်ေဆာင္ (၇/၈) ကို ေရႊ႕လိုက္ပါတယ္။ ေထာင္က်ေဆာင္ရဲ႕ေထာင္မွဴးေဒၚေအးေအးသန္း (ေရမွာ ေျမြေပြး၊ ကုန္းမွာ စိိန္ေ႒းလို႔ နည္မည္ႀကီးတဲ့ ေထာင္ပိုင္ႀကီး စိန္ေ႒းရဲ႕သမီးပါ) ဒါေပမယ့္ သူဟာ အလြန္ထူးျခားပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕အၿပံဳးနဲ႔ လူတဖက္သားကို စိတ္ခ်မ္းသာေစတဲ့အျပင္ ၾကင္နာတတ္တဲ့ မ်က္၀န္းကေလးက ဂရုဏာကို ပံုေဖာ္ေနပါတယ္။ က်မကို ဆက္ဆံတာလဲ အေတာ့္ကို ေကာင္းပါတယ္။ ႏွိမ့္ခ်တဲ့ အေျပာအဆိုမ်ိဳး လံုး၀ မရွိပါဘူး။

ေဒၚေအးေအးသန္းရဲ႕ရံုးေရွ႕မွာ ထိုင္ေစာင့္ရပါတယ္။ က်မကို ရံုးခန္းထဲေခၚၿပီး ကိိုယ္အမွတ္အသား၊ မ်က္ႏွာပါ အမွတ္အသားကို စစ္ေဆးၿပီးေနာက္ လက္ခံလိုက္ပါတယ္။ ကိုယ္၀န္ႀကီးနဲ႔ဆိုေတာ့ က်မကို ေအာက္ထပ္ ဘုရားခန္းေရွ႕မွာ ေနရာခ်ေပးပါတယ္။ ေအာက္ထပ္မွာက ကေလးအေမေတြ၊ ကိုယ္၀န္ေဆာင္ေတြနဲ႔ က်န္းမာေရးမေကာင္းတဲ့သူေတြကို ထားတာပါ။ ေထာင္အခန္းထဲအ၀င္မွာ လာႀကိဳတာက လွိဳင္လွိဳင္ျမင့္ (ရကသ) နဲ႔ မ၀ိီ (ခ) မေငြသန္း (KNU) တို႔က လာေခၚၿပီး ပလပ္စတစ္ခြက္၊ ပန္းကန္၊ ဇြန္းေတြ ေပးပါတယ္။ ေဒၚမိကေခၚၿပီး ထမင္း ေကၽြးပါတယ္။ သူက KNU ကို ေက်ာင္းသားေတြ ပို႔ေပးလို႔ေထာင္ ၈ ႏွစ္က်ေနတဲ့ သာေကတၿမိဳ႕နယ္ အမ်ိဳးသား ဒီမိုကေရစီ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ (NLD) က ပါ။ အားလံုးကလည္း သူတို႔မွာရွိတဲ့ ငါးပိေၾကာ္၊ ငါးေျခာက္ေၾကာ္ေတြနဲ႔ ထမင္းလည္း ေကၽြးပါတယ္။ လွိဳင္လွိဳင္ျမင့္က ပုဒ္မ ၁၇ နဲ႕ ၄ ႏွစ္၊ မ၀ိက ၈ ႏွစ္၊ (၁၇/၁)ပုဒ္မနဲ႔ဘဲလို႔ ေျပာပါတယ္။ ၿပီးတဲ့အခါက်ေတာ့ အေပၚထပ္က (၅/ည) ပုဒ္မေတြနဲ႔ ေထာင္က်ေနတဲ့ လွလွေထြး (ခ) ဘဲရွဳပ္ (ေနာ္ေ၀)၊ ခင္စႏၵာမင္း (ရႊီး) (အခုေတာ့ ၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ပြဲမွာ အႏိုင္ရလႊတ္ေတာ္အမတ္ ျဖစ္ေနပါၿပီီ) ၊ ျမေအး၀င္းတို႔၊ ခင္ေဌးရီ (ေခၚ) မတူး (တသက္တကၽြန္း)၊ အမ်ားႀကီးပဲ ေရာက္လာၾကၿပီး က်မေခါင္းကို ဘီးေတြနဲ႔ ၿဖီး၊ သန္းေတြ ၀ိုင္းရွာေပးၾကပါတာ သန္းအေကာင္ ၃၀၀ ေက်ာ္ေတာင္မွပါ ပဲ။ က်မလည္း နည္းနည္းေတာ့ အားရွိသြားခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္မွာ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္၊ ဇူလိုင္လ အာဇာနည္ေန႔မွာ ခ်ီတက္ခဲ့လို႔ စစ္တပ္က ဖမ္းဆီး ရိုက္ႏွက္ခံခဲ့ရတဲ့ အမ်ိဳးသား ဒီမိုကေရစီ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ (NLD) ပါတီ၀င္ေတြ မ်ားပါတယ္။ က်မ မွတ္မိသေလာက္ ျပန္ ေျပာရရင္ေတာ့ ေဒါက္တာ တိုးတိုးတင္၊ မေစာျမတ္မာ၊ ေဒါက္တာ ေအးေအးခ်ိဳ၊ အန္တီလြင္၊ အင္းစိိန္ၿမိဳ႕နယ္က ေဒၚခင္ျမင့္္ျမင့္၊ မိုးမိုး (သံုးခြ)၊ ျမင့္ျမင့္ဦးတို႔ပါ ပဲ။ေနာက္ေန႕မွာေတာ့ အဖြားေဒၚခင္ရီ (ဗိုလ္စက္ေရာင္ဇနီး) နဲဲ႔ သမီး မခင္ႏွင္းရီတို႔က က်မကို ေန႔တိုင္း ထမင္း အတူစားပါလို႔ ေျပာပါတယ္။ အဖြား ေကၽြးခဲ့တဲ့ ပဲတီခ်ဥ္ေလးကို ဒီေန႔အထိ မေမ့ႏိုင္ေသးပါ။

ဟိုတေလာက အဖြားေဒၚခင္ရီ ကြယ္လြန္တဲ့သတင္း ၾကားရေတာ့ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္မိပါတယ္။